Bij verschillende opdrachtgevers heb ik onderzoek gedaan, advies gegeven en trajecten begeleid om teams optimaal te laten samenwerken. Voorbeelden zijn: onderzoek doen naar positionering van teams binnen de organisatie, herstructurering van teams, professionaliseringslag van teams en teamleden, teamcoaching, organisatiecoaching, individuele coaching, teamontwikkeling nieuw samengestelde teams, advisering over vitaliteit afdeling en advisering ontwikkelplan afdeling. Daarnaast heb ik jaren ervaring als (interim) manager en begeleid ik regelmatig bijeenkomsten, workshops of sessies.
Mijn streven is om te gaan naar optimale samenwerking. En die zit in:
- de functionele inrichting (maïs, boon en pompoen);
- de juiste mensen op de juiste plek (in wie schuilt de maïs, boon of pompoen);
- eigenheid vieren (maïs, boon of pompoen mogen zijn) en
- een breder perspectief (hoe leer je verschillen accepteren en benutten? Oók over de grenzen van je team.)
Te vaak zie ik dat er een ‘missing link’ is binnen teams, onbegrip voor eigenheid en (daardoor) frictie tussen en binnen teams of een wij-zij-cultuur, die de samenwerking in de weg staat. Een betere structuur mét een genuanceerd perspectief op ‘de ander’ maakt wat mij betreft een optimaal team of organisatie.
Van frictie naar flow, ontwikkelen naar ‘de drie gezusters’, is voor een team niet altijd makkelijk. Vaak is het confronterend om te erkennen dat de oude manier van werken niet langer optimaal is. Verandering kan pijnlijk zijn. Ik help teams deze transitie veilig door te maken door:
- in verbinding te blijven met de teamleden – en er bij stil te staan dat bepaald gedrag voort kan komen uit de bestaande frictie of aanstaande verandering;
- zoveel mogelijk samen de weg te bepalen;
- vast te houden aan het einddoel – onduidelijkheid (over de toekomst) maakt onrustig, geeft een gevoel van ongrijpbaarheid en onzekerheid, dit maakt onduidelijkheid contraproductief
Meer over Marrit
Ik heb een fascinatie ontwikkeld voor meer zien dan wat er is. In mensen, teams en organisaties. Het verplaatsen in de ander, het nuanceren van gebeurtenissen; het is een tweede natuur geworden.
Opgegroeid in een klein boerendorp tussen de jongens – als enige meisje in de klas en met twee grote broers – werden mijn grote mond, lef en daadkracht als zeer positieve eigenschappen gezien, en waren ze ook nodig om me tussen al het testosteron staande te houden. Toch voelde deze jas die me werd aangetrokken niet helemaal passend. De stoere eigenschappen hoorden zeker bij mij, maar ik was óók zorgzaam, empathisch en lief. Het hokje waar ik in zat, voelde niet altijd goed. Ik hoorde ook in een ander hokje. Of misschien zelfs in nog meer hokjes. Waarom werd de één positiever ontvangen, dan de ander?
In hokjes plaatsen is biologisch gezien nodig, dit bespaart energie en is lekker efficiënt. Niks mis mee. Wat het echter problematisch maakt, is dat we aan het gegeven hokje ook een oordeel en verwachting plakken. Waardoor je je vooral inmengt met mensen uit hokjes waar jij zelf ook in zit – we zijn nu eenmaal groepsdieren. En de andere hokjes juist mijdt – die kunnen we nu eenmaal minder goed voorspellen en dat maakt onzeker.
Door mijn eigen persoonlijkheid die als een pendule over meerdere hokjes beweegt, besef ik hoe goed verschillen en tegenstellingen samen kunnen (werken). Ik ben bijvoorbeeld daadkrachtig én lief. Snelle beslisser én zorgvuldig. Analytisch én creatief. Al lijkt het wellicht tegengesteld aan elkaar te zijn. En deze eigenschappen zijn enorm effectief, afhankelijk van de situatie. Daarom geloof ik dat verschillen juist gevierd moeten worden en alle ruimte krijgen om (in de passende situatie) te kunnen floreren.